What to expect when you’re expecting?
Om maar direct met de titel van dit stukje verder te gaan, wat moet je verwachten en waar kun je op rekenen als je een kindje gaat krijgen? Ik was er vooral de laatste weken erg druk mee, hoe zou het toch zijn zo’n bevalling? Mijn tip: probeer zo min mogelijk verwachtingen te hebben, want de meeste dingen kunnen toch helemaal anders lopen dan je van te voren had bedacht en misschien zelfs wel in een bevallingsplan hebt gezet.

EERDER BEVALLEN?

Na een prima zwangerschap met hier en daar wat kwaaltjes, minimale gewichtstoename, maar wel met een behoorlijke hoop vocht in mijn lijf, besloot mijn kleine man met 38 weken en 2 dagen dat het tijd was om er uit te komen. Het waren warme dagen en ik waggelde alleen nog van de loungeset (buiten) naar mijn bed binnen en weer terug. Ik riep mijn hele zwangerschap dat ik eerder zou bevallen, maar stiekem hield ik natuurlijk gewoon rekening met 40 weken plus. Dat hij ook daadwerkelijk kwam, had ik echt totaal niet aanzien komen. Want dat ‘rommelen’ waar het internet vol mee stond, vond ik maar een lastig begrip! Natuurlijk voelde ik mij niet zoals altijd, maar elke dag in de laatste weken was anders. Bij alles vraag je je af; is this it en de pijntjes kwamen en gingen.

OERKRACHT

Genoeg gegoogled, bevallingsverhalen gehoord, boeken gelezen en een ‘samen bevallen cursus’ verder dacht ik te weten wat me te wachten stond. Maar toen mijn vliezen braken om 1 uur ’s nachts, ik lag net lekker te slapen, kon ik niet anders dan gewoon met de flow mee te gegaan! Mijn lichaam nam de regie helemaal over. Ik begon zo ontzettend veel hormonen aan te maken dat ik in een soort trance raakte; ik leek wel dronken en mijn vriend herkende mij niet meer terug.
Heerlijk, zo had ik geen verdoving nodig, terwijl ik van te voren toch echt had laten checken dat een ruggenrprik mogelijk was en een verdovend pompje toch zeker alvast klaar moest staan. So far so good, ik denk dat ze dat bedoelen als ze het over oerkracht hebben. Heel bijzonder.

Column Kelly

IN EEN SNELTREIN

Waar ik had gelezen dat een eerste bevalling redelijk lang kan duren, ongeveer een uur per cm ontsluiting, bleek ik na 1 uur al 4 cm te hebben! Vier uur later, een ritje naar het ziekenhuis dat ik me amper kan herinneren verder, zat ik al op 9 cm en dacht ik het einde in zicht te hebben. Helaas. Om 7 min voor half tien, na ruim twee uur persen kwam Pim ter wereld! Meneer vond ook dat het iets te lang duurde en nam voor zijn laatste sprintje alvast een flinke teug adem. Helaas resulteerde dit in aardig wat paniek en kon ik, zoals ik zo graag wilde, niet met hem op mijn borst bijkomen van deze bijzondere gebeurtenis. Er was geen tijd om, zoals ik nadrukkelijk had gevraagd, de navelstreng te laten uitkloppen. Het was prioriteit dat hij adem zou krijgen en zijn blauwe kleur een beetje bij zou trekken. Hij werd direct naar de kinderafdeling gereden in een couveuse. Ik hem hem enkel van een afstandje kunnen zien en aanraken…

Column Kelly

WAAR WAS DIE ROZE WOLK DAN?

Gelukkig hadden mijn vriend en ik tijdens een rondleiding in het ziekenhuis terloops afgesproken dat hij continu bij ons kindje zou blijven als dit gebeurde, dus dit deed hij en dit gaf mij een fijn gevoel. Echt rekening houden met een ‘slechte’ start had ik eigenlijk nooit gedaan. In mijn hoofd zou ik na mijn bevalling moe maar voldaan de douche in stappen, een likje mascara opdoen voor de eerste foto samen, mij omkleden en naar huis rijden. Daar zouden we dan samen bijkomen. In plaats van dit alles, bleven Pim en ik twee nachtjes in het ziekenhuis en was er de eerste 48 uur in mijn geval, sowieso weinig sprake van dit alles. Ik kon amper op mijn benen staan! Waar was die roze wolk? Het overweldigende moeder gevoel? De mega verbintenis die je direct zou voelen met je kindje?
Gelukkig konden we na twee nachtjes naar huis, waar de kraamhulp een verademing was na de drukte en wisseling van de wacht in het ziekenhuis. Ik dacht dat er daar goed voor me werd gezorgd, maar dan kom je thuis en staat er een fijne kraamhulp op je te wachten. Heerlijk 1 op 1 zorg, iemand die rustig alles met je gaat doornemen, je verteld dat je kraamtranen lekker mag laten stromen en je helpt met alle kleine dingen. Erg fijn, zodat je samen met vriendlief stap voor stap je kindje kunt gaan leren kennen en zelf ook kunt aansterken.

Column Kelly

BIJZONDER

Gelukkig bleef Pim het heel goed doen en heeft hij niets overgehouden aan het momentje dat hij zuurstof te kort kwam. Hij groeide na een aantal dagen gestaag in gewicht en begon drinken steeds lekkerder te vinden. Eenmaal thuis konden we hem heerlijk voor het eerst in badje doen en hebben we de eerste gemiste momenten dubbel en dwars kunnen inhalen.

De geboorte van Pim is niets van wat ik mij van te voren probeerde voor te stellen en ook de dagen met hem kun je je van te voren niet indenken. Het is zo bijzonder om een klein hummeltje op de wereld te zetten en in je leven te hebben, zo afhankelijk van jou. Het is niet te omschrijven. Hij is nu 8 weken en elke dag is anders. Dan denk je je ritme te hebben gevonden en dan heeft hij weer een sprongetje of een regeldag en ineens besluit hij voor het eerst naar je te lachen of gaat hij tegen je brabbelen. Dan mag je eindelijk voor het eerst naar buiten om 200 meter te lopen, voelt het direct aan als een halve marathon!
De hielprikjes, de hoortest, voor het eerst uiteten met hem of even alleen met hem naar de stad. Alles is een mijlpaal, maar voelt toch inmiddels al zo normaal. We genieten enorm van hem. En of ik het nog eens zou doen? Daar denk ik voorlopig nog even niet over na…;)

Column Kelly

Kelly

Credits foto’s: Kelly

Leave a Reply