Onze oppas houdt ermee op. Althans, ze stopt bij ons en gaat weer studeren- en bij een ander gezin aan de slag. En dat brengt me weer terug bij de eerste zin: onze oppas houdt ermee op.
Met twee kleine kindjes, van wie de oudste binnenkort drie dagen naar de crèche gaat en de jongste nog lekker thuis is, vormt dat een vrij groot probleem. De oppas was er drie dagen per week en tijdens die dagen kon ik (zij het in sneltreinvaart) ongehinderd de was doen, opruimen, babykleertjes sorteren, boodschappen doen, koken, administratie wegwerken, vreselijk-veel-te-late kaartjes aan geboren babies sturen, bloggen, en in de stress raken van alles dat er nog op mijn lijstje stond!

Column Felicia

STIEKEM VERHEUGEN OP EEN DERDE CRÈCHEDAG

Heel stiekem had ik me verheugd op die derde crèchedag, omdat de oppas dan nog maar een kindje onder haar hoede had, en ik weer meer zou kunnen gaan schrijven- of zelfs parttime werken. Maar die vlieger gaat dus niet op, want onze oppas houdt ermee op.
Met dit gegeven en haar beweegredenen in het achterhoofd, ging ik vol goede moed aan de slag om een nieuwe, minstens zo fijne, oppas te regelen. Maar man, wat is dat lastig! Waar, hoe en bij wie te beginnen? En wat mag en kan ik eisen en verwachten? En wat doe ik met dit mislukte avontuur bij deze zoektocht? Een beetje zelfreflectie kan geen kwaad en kritiek moet je meenemen, vind ik. Maar steeds meer vraag ik me af: ben ik te veeleisend of wordt al snel genoegen genomen met ‘prima’?

Column Felicia

CHECKLIST

Als mijn man en ik voor de zoveelste keer samen bespreken wat de volgende oppas tenminste zou moeten meebrengen, komen we steevast tot de volgende punten:

1. Ze moet ongelofelijk lief zijn voor de kindjes, en dit werk intrinsiek leuk vinden;
2. Het zou heel fijn zijn als ze (goed) kan koken of met eten bezig is, want we vinden het heel belangrijk dat onze kindjes gezond en gevarieerd eten, en alles leren proeven;
3. Gezien de constante chaos in dit huishouden is enige flexibiliteit (qua tijden en schema) wel handig;
4. Ze moet ondernemend, creatief en proactief zijn (leuke uitstapjes, knutselen in de herfst, you name it);
5. Ervaring met het passen op meerdere kindjes van verschillende leeftijden (en dus totaal andere behoeften!) is een must.

Column Felicia

WIJ STELLEN MOEILIJKE EISEN, BLIJKT

De score via een bureau tot nu toe: welgeteld één meisje…. En dus kan ik niet anders concluderen dan dat wij moeilijke eisen stellen. Klein detail: ik ben veel thuis, dus misschien speelt het ‘controle’ gevoel bij een oppas mee. Niets dan lof voor onze vorige oppas, maar dit bleek ook bij haar een heikel punt. Want ze wilde het liefst ‘volledige verantwoordelijkheid over de kinderen’.
En terwijl ik dit opschrijf, ontdek ik ineens zelf de crux: die volledige verantwoordelijkheid, die zal ik nooit weggeven. Om de simpele reden dat het mijn bloedeigen kindjes zijn, en het volledig tegen mijn (zeer subjectieve!) moedergevoel indruist om deze gigantische taak aan iemand anders over te laten. Ik wil iemand voor de volle honderd procent vertrouwen, voordat ik haar alleen laat met onze kindjes, maar als dat vertrouwen er eenmaal is, dan is het wat mij betreft ook helemaal goed. Maar de volledige verantwoordelijkheid over hun opvoeding en doen en laten? Daarvoor willen wij veel te graag zelf aan het roer staan.
Maar wat betekent dit voor mijn zoektocht? Bestaat die (in onze ogen) ideale oppas dan eigenlijk wel? Of moet ik onze basiswensen aanpassen? Ik weet het niet.

Column Felicia

Tips, anyone?

Felicia

http://thetravellingtoddler.com/

Credits foto’s: Felicia

Leave a Reply