Ik schrik wakker. Het eerste wat door mij heen schiet; “oh neeeee, ik heb mij verslapen voor werk.” Gelukkig realiseer ik mij snel dat het zondag is en dat dus niet het geval kan zijn.
Het Tweede dat door mij heen schiet, terwijl de kater door middel van hoofdpijn zich bekend maakt; “waar is mijn telefoon?” Terwijl ik om mij heen sla op mijn matras, bekruipt mij de angst dat ik ook misschien deze nacht zonder telefoon heb overleefd. Mijn hart gaat steeds sneller kloppen en ik loop snel naar de badkamer om een glas water te pakken. Om mijzelf rustig te krijgen. “Wat zie ik daar?!” Watjes waarmee ik blijkbaar vannacht nog mijn make-up heb afgehaald en daarnaast mijn TELEFOON. Het gevoel van euforie bespringt mij, maar neemt al snel plaats voor weer een angst; “oh nee, heb ik Marc gebeld, heb ik een bericht gestuurd? Heb ik…”

Lazy sunday - column Vera

GEEN NACHTELIJKE BELLETJES

Ik open mijn telefoon en zie gelukkig geen nachtelijke belletjes en in mijn Whatsapp is gelukkig ook niks ergs te vinden. Wel zie ik een Whatsapp van een half uur geleden gericht aan mij: “mevrouw die nooit meer naar huis gaat, bent u al klaar voor de lunch?”
Van Alexandra.
“Godver.” Hoor ik mijzelf hardop vloeken. Ook dat nog; een babyshower, op deze brakke zondag. YES.

Telefoon gevonden - column Vera

PINPAS, WAAR IS DIE GEBLEVEN?

Om snel te zijn, spring ik in een rap tempo onder de douche en probeer ik mijzelf daarna een ‘soort van’ mooi te maken voor de lunch. Na een matig geslaagde poging, pak ik mijn tas van die nacht en sprokkel ik daaruit de dingen die ik ook deze dag nodig zou kunnen hebben. Al snel kom ik er achter dat één belangrijk detail niet te vinden is; mijn pinpas. Deze heeft het blijkbaar vannacht niet overleefd. Ik bel de bank, om de pas te blokkeren en een nieuwe aan te vragen. Dit gaat snel, maar de persoon aan de andere kant van de telefoon, heeft wel 1 kleine notitie aan mij persoonlijk gericht. “Mevrouw Haan” hoor ik een vrouwen stem aan de andere kant van de telefoon zeggen, “ u raakt wel vaker uw pinpas kwijt.”
“Ja” antwoord ik op een toon van een klein kind dat stiekem een snoepje gestolen heeft.
“Als u de volgende keer uw pinpas weer kwijt raakt, kunt u een nieuwe pinpas niet meer telefonisch regelen, u dient dan zelf naar de bank te komen om een nieuwe aan te vragen.”
“Mevrouw, ik hoop niet dat dat ooit nog hoeft te gebeuren.” Antwoord ik en bedank haar voor haar hulp. Hoezo zo onaardig, zo vaak gebeurt het mij toch niet?

EEN REKENSOMMETJE

Shit, hoe kan ik nu nog een baby cadeau kopen? Bedenk ik mij. Hoezo had ik dit ook niet eerder gedaan? Denk ik boos. Nee, ik moest natuurlijk weer tot het laatste moment wachten. Snel bel ik Alexandra, en vraag haar of ik geld voor deze dag van haar kon lenen. Veel zal het toch niet zijn? Ik calculeerde €15 voor het cadeau voor de babyshower, €25 voor de lunch, maar dat had ik al over gemaakt dus daar hoefde ik mij geen zorgen over te maken. Voor de overige kosten, berekende ik €10. Conclusie: €25 wilde ik dus van haar lenen. “Geen probleem” zei Alexandra. “Kom mij maar halen bij Vondel3, hier zit ik al een tijdje.” Ideaal, dacht ik. Kan ik meteen een cadeautje bij Petit Bateau om de hoek halen en nog snel even bij de Cold Pressed Juicery mijn lieveling smoothie kopen, tegen de kater. Drie vliegen in één klap.

Smoothie - column Vera

SOKKEN VOOR €15

De tocht naar het Vondelpark leek 10 keer zo lang als ooit tevoren en ik vroeg mij steeds meer af hoe trekkers in een woestijn zo lang zonder water konden overleven. Eenmaal in het Vondelpark, zat mijn vriendin daar stralend met een aantal andere vage kennissen. Snel gaf zij mij de €25,- en wende ik mij af van de groep en liep doelgericht naar de Van Bearlestraat. Al snel zag ik de gevel van Petit Bateau en ik verheugde mij op de airco in de winkel, om even af te koelen. Eenmaal binnen gekomen keek ik snel rond. Ik zag té schattige sokjes. Leuk, dacht ik en dan doe ik er nog 1 cadeautje bij en dan heb ik een lief pakketje. Ik pakte de sokjes, toen ik het kaartje omdraaide. Ik kreeg een lichtelijke hartverzakking; €15 voor een paar sokken?! Zijn ze hellemaal gek geworden om €15 voor een paar SOKKEN te rekenen? Oke, dat wordt dus geen pakketje, maar 1 paar sokjes.

Petit bateau - column Vera

LUNCH VOOR KABOUTERS

Terwijl ik naar de Cold Pressed loop, zie ik daar een andere vriendin staan. Gelukkig, zij ziet er ook niet al te gelukkig uit en het lijkt alsof ze ook een hele zware nacht heeft gehad. Ben ik in ieder geval niet de enige. Ik haal snel mijn smoothie en rijden we met haar scooter naar de babyshower.
“Wat wilt u drinken?” Terwijl ik een spa rood wil zeggen bedenk ik mij opeens.
”Een glas Pinot Grigio graag, het beste medicijn tegen een kater.” Grap ik er snel achteraan, aangezien ik van de andere kant van de tafel een paar rare blikken krijg. Zo raar is het toch niet om een glas wijn te bestellen tijden een lunch op zondag om 14:00 uur in de middag? Terwijl mijn glas nog niet is gearriveerd, krijg ik het menu al voor mijn neus. Met een kleine notitie van de ober. Je kunt alleen 3 kleine ienieminie broodjes bestellen. Soort van high tea maar dan in het klein. Lichtelijk geïrriteerd vraag ik de ober of ik niet de XXL tosti kan bestellen die op het menu staat, de 3 andere broodjes spreken mij niet echt aan. Zijn antwoord was dat er helaas geen uitzonderingen gemaakt konden worden, ook niet tegen een (extra) vergoeding. Dan maar niks eten. Terwijl ik met een kater voor mij uitkijk, barst mijn vriendin in lachen uit. Zij kent mij; als je brak bent en je krijgt niet wat je wilt dan wordt je gewoon heel chagrijnig.

Tosti- column Vera

ROKEN IS NIET TOEGESTAAN

Dan steek ik maar een sigaretje op. Helpt ook wel eens tegen een kater. Op dat moment draaien ongeveer 20 hoofden zich om en krijg ik het idee alsof ik een moord gepleegd heb. Oeh ja een sigaret, misschien niet zo handig in het bijzijn van zwangere vrouwen!? Snel gaan mijn brakke partner in crime en ik naar de andere kant van het terras om onze sigaret verder op te roken en de dames met rust te laten.

column Vera

Door het aantal glazen wijn en een aantal mede brakke vriendinnen (ze waren er dus toch), vloog de lunch uiteindelijk voorbij. Helaas moest ik aan het einde van de lunch toch nog even slikken, aangezien ik nog wat moest betalen aan de rekening. “Huh, ik heb toch €25 bijgedragen?”
Waarop de ober mij vertelde dat die prijs exclusief alcohol was.
Dus ik had niet gegeten, waarvoor ik €25 had overgemaakt, 4 glazen wijn gedronken voor €24 en nog een paar sokken gekocht voor €15. It was a good day.
Dit was trouwens al de tweede babyshower deze maand en naast het feit dat er geboortes van 2 kinderen aan zaten te komen, kwam ik al snel op €200 aan baby-kosten. Terwijl ik zelf nog in de verste verte geen baby kon verwachten! Ach ja, in de verste verte dan misschien niet, maar hopelijk wel ooit! En ok mag ik eerlijk zijn? Hoe leuk zou ik het vinden als dit voor MIJ georganiseerd zou worden. Ik wil dan ook sokken van €15. Ik moest mijzelf maar eens niet zo aanstellen. Maar ik hoopte er wel op dat deze kosten zich niet maandelijks zouden herhalen, want ik ben tocht zeker sinterklaas niet?!

column Vera

Vera

Credits foto’s: Vera, Pinterest

Leave a Reply