Met een zucht loop ik kantoor uit en terwijl ik de frisse herfstlucht inadem, verheug ik mij op de warme douche die ik ga nemen als ik thuis ben, het joggingpak dat ik daarna zal aantrekken en de foute Netflix serie die aangezet gaat worden.
Terwijl ik hierover wegdroom, wordt ik wakker geschut door een trillende telefoon in mijn hand. Het is Florien: “Schat je moet me helpen!” Klinkt een paniekerige stem. “Pietertje heeft net bij vioolles zijn vinger opengehaald aan 1 van de snaren van de viool en ik denk dat het gehecht moet worden”. Terwijl ze dit zegt moet ik proberen mijn lach in te houden… Dan heb je dus een zoon die niks van voetbal, judo, hockey of iets dergelijks af wil weten, moet je uiteindelijk toch nog naar het ziekenhuis omdat de arme jongen zich heeft opengehaald aan de snaar van een viool. Hoe is het mogelijk?!

Column Vera

HOEZO KOM JIJ MIJ OPHALEN?

“Waarmee kan ik je helpen?” Vraag ik haar. Isa (de 11 jarige dochter van Florien)  zou over 20 minuten klaar zijn met hockey training en nu was er dus niemand die haar op kon halen. Ik bood meteen aan om even naar de club te rijden. “Je bent een schat!”

Terwijl ik aankwam rijden zag Isa mij meteen, ze spong de auto in en vroeg op een bijdehante toon: “Hoezo kom je mij ophalen, en niet mama?”
Ik vertelde haar over het ongelukje van haar broertje en het 11 jarige meisje schudde diep zuchtend haar hoofd en sprak de bekende zin die wij allemaal kennen : “Mannen, ze kunnen ook niks!”

Pinterest - Quote

IEUW EEN TAMPON

Hierna werd mijn tas onderheven aan een uitvoerige inspectie” … Een harde “Ieuwwww” deed mij omkijken, er werd een tampon door de auto gesmeten. Ja dat is inderdaad ook wel een beetje Ieuw… Hierop volgde de vraag: “Die hoef jij toch niet te gebruiken. Jij wilt toch kinderen?” Ik begreep dat het meisje nog niet precies begreep waarvoor het was. Typisch een gevalletje van; de klok horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt.
Ik zei dat ik nu nog geen kinderen wilde en dat ze verdere vragen maar beter aan haar papa en mama kon stellen. Het meisje ging zonder iets te zeggen rustig door met het ploeteren van mijn tas en ik kan je vertellen; alle inhoud van mijn tassen zijn al een kleine vuilnisbelt op zich. Het was even stil, en toen een diepe zucht.. “Waar zijn je snoepjes?” Klonk een beteuterde stem. Tja! Normaal gesproken zaten er altijd snoepjes in mijn tas en dit was het meisje natuurlijk gewend. Ik moest haar teleurstellen en vertelde haar dat ik probeerde af te vallen en dus even geen snoepjes in mijn tas had. Het meisje antwoordde hierop: “Maar tante Veer, jij hoeft toch helemaal niet af te vallen, dan wordt je nog dunner!”
Na het horen van deze woorden schreeuw ik een harde “Whoehoe” uit en gaf het meisje een high five.

Pinterest

WAT ALS WE NOU EENS ZOUDEN SPREKEN ALS KINDEREN?

Inmiddels waren we aangekomen voor haar huis en het meisje zag haar broertje staan. Zonder iets te zeggen springt ze de auto uit en stormt ze op haar broertje af en geeft ze deze een grote knuffel. Met een glimlach kijk ik hiernaar. Iets later thuis op de bank, denk ik aan de eerlijkheid waarmee het kleine meisje mijn dag heeft gemaakt. Jammer eigenlijk dat deze eerlijkheid bij volwassenen nog vaak ver te bespeuren valt. Waarom zeg ik niet vaker iets lief tegen de mensen om mij heen, vandaag heb ik maar weer gemerkt, wat deze woorden voor een verschil kunnen maken!
Waarom zeg jij niet tegen je vriendin, dat ze er als een hobbezak bijloopt? Omdat we elkaar niet teleur willen stellen?! Hoe egoïstisch is dat eigenlijk?! Waarom zeg je niet tegen die man die je leuk vindt, dat je hem leuk vindt?! Wat heb je te verliezen?
En terwijl ik dit denk, moet ik denken aan een gesprek in de kroeg van afgelopen vrijdag. Dronkenmans praat waarop die leuke gast met wie ik stond te praten, nu met vrouw en kind, toegaf dat hij mij 4 jaar geleden leuk vond! Nee hij zat niet achter mijn vriendin aan zoals ik dacht. Hij vond MIJ leuk en weet je wat …  ik vond hem ook leuk!
Dus wat als hij toen tegen mij had gezegd dat hij me leuk vond, wat dan? Wat als we net iets vaker zouden spreken als een kind, wat dan…….?
Ja misschien was het meisje wel zo slim dat ze mij probeerde te paaien zodat ik de volgende keer weer snoepjes mee zou nemen. Want eerlijk moet ik toegeven, zóó dun ben ik nou ook weer niet en ik stop vervolgens nog een lekker koekje in mijn mond.

Column Vera

Vera

Credits foto’s: Vera & Pinterest

Leave a Reply