Zaterdag morgen…

Gehaast kom ik mijn trein uit gerend. Terwijl ik de trap van het station op naar boven storm, kom ik er helaas achter dat mijn bus voor mijn ogen wegrijdt. Zeer geërgerd kijk ik om mij heen, zoekende naar een oplossing waarvan ik eigenlijk weet dat die niet bestaat. Al kijkende zie ik nog een zeer geërgerd persoon staan, deze is alleen naar mijn schatting een jaartje of 70 ouder. Het is een mevrouw waarvan lijkt dat ze met het bankpasje in haar hand de kaartenautomaat van de NS wil gaan vermoorden.

‘WAREN ER MAAR MEER MEISJES ZOALS JIJ’

Deze mevrouw had duidelijk hulp nodig en aangezien ik nog wel een mintuutje of 20 op mijn volgende bus zou moeten wachten, liep ik naar haar toe en bood haar mijn hulp aan. De oude vrouw glimlachte lief en zei met nog een lichtelijk geïrriteerde stem dat de het loket gesloten was en ze dus overgelaten werd aan een automaat waar ze niks maar dan ook niks van begreep. Na haar te hebben gekalmeerd, overmanden we samen de sluwe kaarten machine van de NS en kon de vrouw gelukkig haar trein halen! Ze bedankte mij en zei: “Jammer dat er niet altijd meisjes zijn zoals jij.”

Column Vera

OUDE-VROUWTJES-HELPEN-DAG

Een andere oudere vrouw had blijkbaar het gehele voorval zien gebeuren en kwam in een, denk ik voor haar snel tempo, op me afgelopen. De mevrouw had een telefoon in haar hand. Toen ze eenmaal bij mij aangekomen was zei ze met een hoog stemmetje: “Jongedame, heeft u misschien enig verstand van mobile telefoons?”

Ik zei dat ik dat wel had en vroeg haar waarmee ik haar kon helpen. Blijkbaar dacht ze dat haar telefoon was afgegaan, maar deze oproep helaas gemist had. Dit vond ze op zich niet vervelend, ze vroeg zich alleen af wie haar dan gebeld had. Dit kon ik wel even voor haar bekijken. Ik zag alleen een oproep van die dag daarvoor en dit vertelde ik haar ook. Toen ik deze woorden uitsprak, zag ik haar vriendelijke glimlach veranderen in een teleurgesteld pruilmondje. Ze zei: “Oh ik dacht dat het misschien mijn kleindochter was, ze had mij vorige week gezegd dat ze even zou bellen.”
Al snel kreeg ik een schuldig gevoel, want hoe vaak belde ik nou eigenlijk mijn eigen oma voordat ze overleed? Ik probeerde het leed van de oudere vrouw te verzachten, door te zeggen dat jeugd van tegenwoordig erg druk is, maar dat ik zeker wist dat haar kleindochter aan haar dacht! Nadat ik nog even over koetjes en kalfjes met de vrouw gepraat had, zag ik mijn bus en nam afscheid van de vrouw.

EYE OPENER NAAR OMA TOE

Toen ik wegliep kreeg ik een ongemakkelijk gevoel. Ten eerste omdat mijn eigen oma waarschijnlijk ook zo’n oudere vrouw was geweest die zo nu en dan hulp van haar kleindochter had kunnen gebruiken, maar ten tweede omdat het een eye opener voor me was. Mijn korte vertraging op het station had mij laten in zien dat de maatschappij waarin ik leefde, niet een leefbare maatschappij was voor een vrouw van 80.

Pinterest - column Vera

Vera

Credits foto’s: Vera, Pinterest, Giphy

Leave a Reply