Eindelijk is ze er dan. Cato Izabel Lilou.
Na lang wachten (11 dagen overtijd!) wilde ze dan eindelijk wat van de wereld zien. Een geboorteplan had ik al lang klaar; ik moest en zou in het ziekenhuis bevallen en wilde desnoods ook een ruggenprik als ik de pijn niet meer zou kunnen verdragen. Deze plannen hadden ook wel wat te maken met het feit dat bevalling nr 1. (van Puck) een helse bevalling was. Totaal 19 uur!!
Nee een plan zouden we maken en uitvoeren, dat was het plan. Plan je het nog?
Plus, deze bevalling zou toch de tweede keer sneller moeten?

IK VOND HET WELLETJES

Na 100 keer per dag te hebben stofgezogen tijdens mijn verlof, want (believe it or not) dit is toch echt een van mijn favoriete bezigheden; vond ik het wel welletjes. Cato kom maar.
Ik had fysiek en mentaal veel ongemakken en ik was er gewoon écht klaar mee. Mijn buik was zwaar, heel zwaar. Ken je het gevoel dat je een berg oploopt en die berg oneindig is, dat gevoel had ik dus elke dag. Ik zag er zelf ook uit als een berg trouwens.
Puck was uit logeren en die misten wij natuurlijk ook verschrikkelijk! Kortom; Cato kom maar.

Puck

REGELS AAN JE LAARS LAPPEN

Maar in Nederland hechten wij veel waarde aan regeltjes. Hoe ik opgevoed ben met een ondernemende vader; het vaak aan de laars lappen van regels, zijn anderen daar niet altijd van gediend. Luisteren en opvolgen, dat is hoe het hoort. Gewoon je netjes aan de regels houden, zoals iedereen dat moet. De meeste ziekenhuizen hebben dan ook hun eigen protocollen. En daar dien je je aan te houden, ongeacht wat andere mama’s mij tijdens de laatste loodjes hebben geadviseerd. ‘Joh, als je er doorheen zit dan moet het goed komen’. ‘Het gaat om jou’. ‘Je kunt gewoon aangeven als je er klaar mee bent’.
Nee het ging niet meer om mij, het ging om de regeltjes.

EERST EVEN DE VLIEZEN BREKEN

Met de verloskundige kon ik hierover gelukkig goed praten en het plan was dan ook dat ik eerder zou worden ingeleid. Maar voordat we dat gingen doen; eerst even de vliezen breken op dag 11. ‘Misschien komt er dan toch wat vaart in en kun je alsnog zelf bevallen zonder poespas of inleiden’. Daar was de verloskundige heilig van overtuigd, dat ik alle krachten in mij zou hebben om deze klus gewoon heel snel te klaren.
Ik had er een hard hoofd in.

GEEN LAFFE WEEËN

Maar onverwachts gebeurde er iets; na het breken van de vliezen kreeg ik binnen een uur gewoon al weeën. En absoluut geen laffe. Ze waren pittig, behoorlijk pittig.
Een uur later zat ik al op 6 centimeter. Ziekenhuis!? Dat zou ik niet eens meer redden!
‘Waaat, maar mijn plan dan?’ ‘Ik had hier juist zo goed over nagedacht’. Ik ben mevrouw plan, niets gaat zonder plan.
De conclusie was dat een thuisbevalling het beste zou zijn én het meeste relaxed voor mij.
Hmm, die had ik niet zien aankomen. Maar let’s go!

Binnen 3 uur was Cato er. Hoe lang ik op haar had moeten wachten, hoe snel zij er ineens was. Zij lag op mij en ik was alles in een klap vergeten. Het plan, de berg, de dagen overtijd, nou ja je kent het wel. Ongelofelijk, wat een wondertje en wat zijn we gelukkig met dit mooie meisje.

Hallo kleine Cato Izabel Lilou.

Cato

KLEINE ROLLERCOASTER

Nu bijna 4 weken verder is ons leven, als gezin van 4, toch wel een kleine rollercoaster. Want een peuter in de nee-fase vind het gewoon niet altijd leuk dat er nog iemand de aandacht nodig heeft in huis. Hoe lief ze is, hoe stout soms tegelijkertijd. Terwijl ze alle liefde aan haar zusje geeft, veel kusjes toewerpt en een aai over haar bol geeft, gooit ze toch stiekem nog even een bal naar de box, of eigenlijk in de box…En de speen die pakt ze zelf ook 9 van de 10 x. Ik kom soms ogen en handen tekort.

Tja, ‘multitasking moms’ dat is inmiddels een understatement voor mij geworden. Ik kan geloof ik wel in het circus, want 20 ballen in de lucht houden is een eitje geworden. Ik ben soms blij, boos en verdrietig tegelijk door de drukte. Kan dat? Ja dat kan dus als kersverse mama (van 2). Het zullen de moederschapshormonen wel zijn.
Maar door de onvoorwaardelijke liefde voor mijn twee kleintjes en hoe ik van ze geniet, vergeet ik de rest al vrij snel. Hoe ik eerst 20 keer stofzoog op een dag laat ik het nu bij 1, ach, het is allemaal niet zo belangrijk. Soms laat ik de boel maar gewoon de boel. Ik probeer er het beste van te maken. Of het altijd goed is? Ik hoop het, ik doe mijn best.

IK BEN EEN GELUKKIG MENS

De geruststellende adviezen vliegen ons gelukkig om de oren.
‘Het gaat straks echt makkelijker worden hoor!’ Is de zin die wij heel veel horen. ‘Na drie maanden met twee weet je niet beter’.

Ondanks dat het soms pittig is met twee kleintjes, ben ik zo blij dat we nu een heerlijk meidengezin hebben. Twee lieve meiden. Ik ben een zeer gelukkig mens en dankbaar. En ik geniet volop.

Xanne en Cato

Xanne

Credits foto’s: Mini and Me by Sharon

Leave a Reply