Aangezien een vriendin op vakantie is en haar au-pair een dag weg is, heeft ze mij gevraagd een avond en een dag op haar 4 kinderen te passen. Als mijn ‘dienst’ begint, besluit ik met de kinderen een pizza te gaan eten bij de pizzeria op de hoek. De baby is nog bij de au-pair en het oudste meisje is op schoolkamp, dus ik begin rustig met de 2 middelste kinderen. Terwijl ik het terras op kom gelopen zie ik al een tafel met een paar ‘bekende mannen van mij’, met hun kinderen zitten. Nog maar net aan tafel, moet de kleinste naar de wc en als ze net weg is gaat haar broer om de hoek voetballen. Als ze terug komt wil ze ook met haar broer voetballen, ik zeg hier nee tegen aangezien ik mij er veiliger bij voel dat ze bij mij blijft. Hier is de jonge dame het niet mee eens en gilt dan ook heel hard: “nee ik wil niet bij jou blijven” en rent hierna heel hard de straat over. Ik sprint dus maar achter haar aan.

DOE MIJ MAAR EEN PIZZA VINO

Ik zie haar niet meer, hopeloos sta ik daar en ik voel heel het terras naar mij kijken. Snel ga ik naar haar broertje die mij kan helpen, deze weet direct waar ze is. Gezamenlijk lopen we weer naar onze tafel. Ik bestel tegen de schrik een glas wijn en onze pizza’s komen er aan. Nadat mijn wijn 1 seconde op tafel staat. Neemt het broertje zonder toestemming een slok kindercola van zijn zusje. Hier is het kleine meisje niet van gediend en rukt het flesje terug uit de handen van haar grote broer. Tijdens deze ruk stoot ze mijn glas wijn ook aan en voordat ik het weet ligt de inhoud van mijn glas als een jus over mijn pizza. Ik laat het er na een grote zucht maar bij en loop nadat de kinderen zijn uitgegeten, terug naar huis. Hier worden de tanden gepoetst en het bed snel opgezocht.

GING JOUW BIL OPEENS POEFFFF?

De volgende morgen zie ik mijzelf met 2 kinderen en een baby aan het ontbijt zitten. De baby geef ik eerst zijn flesje en de kinderen zitten rustig van een boterham met pindakaas te genieten, een plaatje dat mij zeer onbekend is. Terwijl ik achter de kinderwagen loop en de kinderen naar school breng hoor ik het meisje zeggen: “Vera jij bent nu wel heel dik bil he” “Waarom heb jij zo’n dik bil?” “Ging jouw bil opeens, Poeffff?” . “Uhmmm, ja weet ik ook niet, ik heb misschien ieeets te veel gegeten”, zeg ik met een beschaamde blik tegen het meisje. Shit als een meisje van 4 nu al aan mij vraagt waarom ik zulke dikke billen heb, wordt het misschien wel hoogste tijd om te gaan trainen.

Vera Haan

Nadat ik de kinderen naar school heb gebracht leg ik de baby in zijn bedje, even is het rustig, maar als nel begint hij te huilen en stoppen doet hij niet meer. Hij krijst vanuit zijn tenen en ik maak mij echt zorgen over het mannetje. Uiteindelijk besluit ik zijn tweede flesje van de dag te maken en als ik hij de eerste slok heeft gehad, kalmeert hij direct. Na het flesje wacht ik geduldig op het belangrijke boertje waar mij over verteld was en ja die komt uiteindelijk, hoera. Helaas hoor ik nog wat andere geluiden en ik besef mij dat het tijd is mijn eerste luier ‘ooit’ te gaan verschonen. Dit gaat mij verbazingwekkend vrij soepeltjes af. Hierna leg ik hem even neer, maar het gehuil begint direct weer. Oef. Als ik hem oppak en hem al lopend tegen mijn borst aan druk, stopt het gehuil direct. Dit geeft mij toch een soort van bijzonder gevoel. Voordat ik het weet is het tijd om de andere 2 alweer van school te halen, het is woensdag dus deze zijn maar een half dagje geweest.

EEN DOORGEWINTERDE MAMA

Op het schoolplein vraagt het jongetje mij of er nog 2 vriendjes mogen komen spelen. Even moet ik nadenken.. maar kan het lieve vragende gezicht van de jongen niet weerstaan. Dan loop ik weer richting huis met 4 kinderen + baby. De middag vloog voorbij. Op het einde komt er nog even een vriendje van mij langs, ik schenk voor ons beiden een glas wijn in. Zó die eerste slok was heerlijk, met de baby op schoot vliegt het glas wijn erin en waar de baby die ochtend nog zo onwennig voelde, voelt het nu alsof ik er al jaren zo bijzit als een echte doorgewinterde moeder. De au-pair komt binnen en voor mij is het tijd om naar huis te gaan. Kapot plof ik thuis op de bank, maar ik mis de kinderen nu stiekem toch al. Mijn angst voor baby’s is verdwenen en waar ik precies een jaar geleden schreef dat ik nog geen last had van rammelend eierstokken, ben ik bang dat het rammelen nu echt stiekem is begonnen…

 

Leave a Reply